23.232 κλαῖε δ’ ἔχων ἄλοχον θυμαρέα , κεδνὰ ἰδυῖαν .
23.233 ὡς δ’ ὅτ’ ἂν ἀσπάσιος γῆ νηχομένοισι φανήῃ ,
23.234 ὧν τε Ποσειδάων εὐεργέα νῆ’ ἐνὶ πόντῳ
23.235 ῥαίσῃ , ἐπειγομένην ἀνέμῳ καὶ κύματι πηγῷ ·
23.236 παῦροι δ’ ἐξέφυγον πολιῆς ἁλὸς ἤπειρόνδε
23.237 νηχόμενοι , πολλὴ δὲ περὶ χροῒ τέτροφεν ἅλμη ,
23.238 ἀσπάσιοι δ’ ἐπέβαν γαίης , κακότητα φυγόντες ·
23.239 ὣς ἄρα τῇ ἀσπαστὸς ἔην πόσις εἰσοροώσῃ ,
23.240 δειρῆς δ’ οὔ πω πάμπαν ἀφίετο πήχεε λευκώ .
23.241 καί νύ κ’ ὀδυρομένοισι φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς ,
23.242 εἰ μὴ ἄρ’ ἄλλ’ ἐνόησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη .
23.243 νύκτα μὲν ἐν περάτῃ δολιχὴν σχέθεν , Ἠῶ δ’ αὖτε
23.244 ῥύσατ’ ἐπ’ Ὠκεανῷ χρυσόθρονον , οὐδ’ ἔα ἵππους
23.245 ζεύγνυσθ’ ὠκύποδας , φάος ἀνθρώποισι φέροντας ,
23.246 Λάμπον καὶ Φαέθονθ’ , οἵ τ’ Ἠῶ πῶλοι ἄγουσι .
23.247 καὶ τότ’ ἄρ’ ἣν ἄλοχον προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς
23.248 ὦ γύναι , οὐ γάρ πω πάντων ἐπὶ πείρατ’ ἀέθλων
23.249 ἤλθομεν , ἀλλ’ ἔτ’ ὄπισθεν ἀμέτρητος πόνος ἔσται ,
23.250 πολλὸς καὶ χαλεπός , τὸν ἐμὲ χρὴ πάντα τελέσσαι .
23.251 ὣς γάρ μοι ψυχὴ μαντεύσατο Τειρεσίαο
23.252 ἤματι τῷ ὅτε δὴ κατέβην δόμον Ἄϊδος εἴσω ,
23.253 νόστον ἑταίροισιν διζήμενος ἠδ’ ἐμοὶ αὐτῷ .
23.254 ἀλλ’ ἔρχευ , λέκτρονδ’ ἴομεν , γύναι , ὄφρα καὶ ἤδη
23.255 ὕπνῳ ὕπο γλυκερῷ ταρπώμεθα κοιμηθέντε .
23.256 τὸν δ’ αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια ·
23.257 εὐνὴ μὲν δή σοί γε τότ’ ἔσσεται ὁππότε θυμῷ
23.258 σῷ ἐθέλῃς , ἐπεὶ ἄρ σε θεοὶ ποίησαν ἱκέσθαι
23.259 οἶκον ἐϋκτίμενον καὶ σὴν ἐς πατρίδα γαῖαν ·
23.260 ἀλλ’ ἐπεὶ ἐφράσθης καί τοι θεὸς ἔμβαλε θυμῷ ,