14.116 ὧδε μάλ’ ἀφνειὸς καὶ καρτερὸς ὡς ἀγορεύεις ;
14.117 φῆς δ’ αὐτὸν φθίσθαι Ἀγαμέμνονος εἵνεκα τιμῆς .
14.118 εἰπέ μοι , αἴ κέ ποθι γνώω τοιοῦτον ἐόντα .
14.119 Ζεὺς γάρ που τό γε οἶδε καὶ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι ,
14.120 εἴ κέ μιν ἀγγείλαιμι ἰδών · ἐπὶ πολλὰ δ’ ἀλήθην .
14.121 τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα συβώτης , ὄρχαμος ἀνδρῶν ·
14.122 ὦ γέρον , οὔ τις κεῖνον ἀνὴρ ἀλαλήμενος ἐλθὼν
14.123 ἀγγέλλων πείσειε γυναῖκά τε καὶ φίλον υἱόν ,
14.124 ἀλλ’ ἄλλως κομιδῆς κεχρημένοι ἄνδρες ἀλῆται
14.125 ψεύδοντ’ , οὐδ’ ἐθέλουσιν ἀληθέα μυθήσασθαι .
14.126 ὃς δέ κ’ ἀλητεύων Ἰθάκης ἐς δῆμον ἵκηται ,
14.127 ἐλθὼν ἐς δέσποιναν ἐμὴν ἀπατήλια βάζει ·
14.128 ἡ δ’ εὖ δεξαμένη φιλέει καὶ ἕκαστα μεταλλᾷ ,
14.129 καί οἱ ὀδυρομένῃ βλεφάρων ἄπο δάκρυα πίπτει ,
14.130 ἣ θέμις ἐστὶ γυναικός , ἐπὴν πόσις ἄλλοθ’ ὄληται .
14.131 αἶψά κε καὶ σύ , γεραιέ , ἔπος παρατεκτήναιο .
14.132 εἴ τίς τοι χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματα δοίη .
14.133 τοῦ δ’ ἤδη μέλλουσι κύνες ταχέες τ’ οἰωνοὶ
14.134 ῥινὸν ἀπ’ ὀστεόφιν ἐρύσαι , ψυχὴ δὲ λέλοιπεν ·
14.135 ἢ τόν γ’ ἐν πόντῳ φάγον ἰχθύες , ὀστέα δ’ αὐτοῦ
14.136 κεῖται ἐπ’ ἠπείρου ψαμάθῳ εἰλυμένα πολλῇ .
14.137 ὣς ὁ μὲν ἔνθ’ ἀπόλωλε , φίλοισι δὲ κήδε’ ὀπίσσω
14.138 πᾶσιν , ἐμοὶ δὲ μάλιστα , τετεύχαται · οὐ γὰρ ἔτ’ ἄλλον
14.139 ἤπιον ὧδε ἄνακτα κιχήσομαι , ὁππόσ’ ἐπέλθω ,
14.140 οὐδ’ εἴ κεν πατρὸς καὶ μητέρος αὖτις ἵκωμαι
14.141 οἶκον , ὅθι πρῶτον γενόμην καί μ’ ἔτρεφον αὐτοί .
14.142 οὐδέ νυ τῶν ἔτι τόσσον ὀδύρομαι , ἱέμενός περ
14.143 ὀφθαλμοῖσιν ἰδέσθαι ἐὼν ἐν πατρίδι γαίῃ ·