23.322 ἠδ’ ὡς εἰς Ἀΐδεω δόμον ἤλυθεν εὐρώεντα ,
23.323 ψυχῇ χρησόμενος Θηβαίου Τειρεσίαο ,
23.324 νηῒ πολυκλήϊδι , καὶ εἴσιδε πάντας ἑταίρους
23.325 μητέρα θ’ , ἥ μιν ἔτικτε καὶ ἔτρεφε τυτθὸν ἐόντα ·
23.326 ἠδ’ ὡς Σειρήνων ἁδινάων φθόγγον ἄκουσεν ,
23.327 ὥς θ’ ἵκετο Πλαγκτὰς πέτρας δεινήν τε Χάρυβδιν
23.328 Σκύλλην θ’ , ἣν οὔ πώ ποτ’ ἀκήριοι ἄνδρες ἄλυξαν ·
23.329 ἠδ’ ὡς Ἠελίοιο βόας κατέπεφνον ἑταῖροι ·
23.330 ἠδ’ ὡς νῆα θοὴν ἔβαλε ψολόεντι κεραυνῷ
23.331 Ζεὺς ὑψιβρεμέτης , ἀπὸ δ’ ἔφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι
23.332 πάντες ὁμῶς , αὐτὸς δὲ κακὰς ὑπὸ κῆρας ἄλυξεν ·
23.333 ὥς θ’ ἵκετ’ Ὠγυγίην νῆσον νύμφην τε Καλυψώ ,
23.334 ἣ δή μιν κατέρυκε , λιλαιομένη πόσιν εἶναι ,
23.335 ἐν σπέσσι γλαφυροῖσι , καὶ ἔτρεφεν ἠδὲ ἔφασκε
23.336 θήσειν ἀθάνατον καὶ ἀγήραον ἤματα πάντα ·
23.337 ἀλλὰ τοῦ οὔ ποτε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθεν ·
23.338 ἠδ’ ὡς ἐς Φαίηκας ἀφίκετο πολλὰ μογήσας ,
23.339 οἳ δή μιν περὶ κῆρι θεὸν ὣς τιμήσαντο
23.340 καὶ πέμψαν σὺν νηῒ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν ,
23.341 χαλκόν τε χρυσόν τε ἅλις ἐσθῆτά τε δόντες .
23.342 τοῦτ’ ἄρα δεύτατον εἶπεν ἔπος , ὅτε οἱ γλυκὺς ὕπνος
23.343 λυσιμελὴς ἐπόρουσε , λύων μελεδήματα θυμοῦ .
23.344 ἡ δ’ αὖτ’ ἄλλ’ ἐνόησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη ·
23.345 ὁππότε δή ῥ’ Ὀδυσῆα ἐέλπετο ὃν κατὰ θυμὸν
23.346 εὐνῆς ἧς ἀλόχου ταρπήμεναι ἠδὲ καὶ ὕπνου ,
23.347 αὐτίκ’ ἀπ’ Ὠκεανοῦ χρυσόθρονον ἠριγένειαν
23.348 ὦρσεν , ἵν’ ἀνθρώποισι φόως φέροι · ὦρτο δ’ Ὀδυσσεὺς
23.349 εὐνῆς ἐκ μαλακῆς , ἀλόχῳ δ’ ἐπὶ μῦθον ἔτελλεν ·
23.350 ὦ γύναι , ἤδη μὲν πολέων κεκορήμεθ’ ἀέθλων
23.351 ἀμφοτέρω , σὺ μὲν ἐνθάδ’ ἐμὸν πολυκηδέα νόστον