13.122 καὶ τὰ μὲν οὖν παρὰ πυθμέν’ ἐλαίης ἀθρόα θῆκαν
13.123 ἐκτὸς ὁδοῦ , μή πώς τις ὁδιτάων ἀνθρώπων ,
13.124 πρίν γ’ Ὀδυσῆ’ ἔγρεσθαι , ἐπελθὼν δηλήσαιτο ·
13.125 αὐτοὶ δ’ αὖτ’ οἶκόνδε πάλιν κίον . οὐδ’ ἐνοσίχθων
13.126 λήθετ’ ἀπειλάων , τὰς ἀντιθέῳ Ὀδυσῆϊ
13.127 πρῶτον ἐπηπείλησε , Διὸς δ’ ἐξείρετο βουλήν ·
13.128 Ζεῦ πάτερ , οὐκέτ’ ἐγώ γε μετ’ ἀθανάτοισι θεοῖσι
13.129 τιμήεις ἔσομαι , ὅτε με βροτοὶ οὔ τι τίουσιν ,
13.130 Φαίηκες , τοί πέρ τοι ἐμῆς ἔξ εἰσι γενέθλης .
13.131 καὶ γὰρ νῦν Ὀδυσῆ’ ἐφάμην κακὰ πολλὰ παθόντα
13.132 οἴκαδ’ ἐλεύσεσθαι · νόστον δέ οἱ οὔ ποτ’ ἀπηύρων
13.133 πάγχυ , ἐπεὶ σὺ πρῶτον ὑπέσχεο καὶ κατένευσας .
13.134 οἱ δ’ εὕδοντ’ ἐν νηῒ θοῇ ἐπὶ πόντον ἄγοντες
13.135 κάτθεσαν εἰν Ἰθάκῃ , ἔδοσαν δέ οἱ ἄσπετα δῶρα ,
13.136 χαλκόν τε χρυσόν τε ἅλις ἐσθῆτά θ’ ὑφαντήν ,
13.137 πόλλ’ , ὅσ’ ἂν οὐδέ ποτε Τροίης ἐξήρατ’ Ὀδυσσεύς ,
13.138 εἴ περ ἀπήμων ἦλθε , λαχὼν ἀπὸ ληΐδος αἶσαν .
13.139 τὸν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεὺς ·
13.140 ὢ πόποι , ἐννοσίγαι’ εὐρυσθενές , οἷον ἔειπες .
13.141 οὔ τί σ’ ἀτιμάζουσι θεοί · χαλεπὸν δέ κεν εἴη
13.142 πρεσβύτατον καὶ ἄριστον ἀτιμίῃσιν ἰάλλειν .
13.143 ἀνδρῶν δ’ εἴ πέρ τίς σε βίῃ καὶ κάρτεϊ εἴκων
13.144 οὔ τι τίει . σοὶ δ’ ἐστὶ καὶ ἐξοπίσω τίσις αἰεί .
13.145 ἔρξον ὅπως ἐθέλεις καί τοι φίλον ἔπλετο θυμῷ .
13.146 τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα Ποσειδάων ἐνοσίχθων ·
13.147 αἶψά κ’ ἐγὼν ἔρξαιμι , κελαινεφές , ὡς ἀγορεύεις ·
13.148 ἀλλὰ σὸν αἰεὶ θυμὸν ὀπίζομαι ἠδ’ ἀλεείνω .
13.149 νῦν αὖ Φαιήκων ἐθέλω περικαλλέα νῆα ,